Dagelijks publiceren dwingt je niet alleen tot schrijven, maar tot kiezen van een route voor de lezer.
Een blog dat alleen maar een ‘step into my head’ is, leest als een ontplofte boekenkast. Alles ligt er: bruikbaar materiaal en onduidelijke stapels door elkaar. Zonder plattegrond is het verschil tussen bruikbaarheid en rommel verrassend klein.
Vorige week merkte ik dat dit project meer blootlegt dan ik vooraf verwachtte. Het is uiteraard geen dagboek, maar het komt er soms dichtbij. Niet omdat ik het als dagboek schrijf, maar omdat publiceren zichtbaar maakt wat ik doe. Ik zie ook wat ik vooruit schuif, terwijl ik het presenteer als zorgvuldigheid.
Tot nu toe beet ik me vooral vast in de tekst zelf. Zinnen passend maken, voorbeelden net scherp genoeg, alinea’s die doen wat ze moeten doen. De vorm van het blog als geheel schoof ik vooruit. Dat is precies verkeerdom. Als je elke dag een stukje publiceert, wordt de vorm geen ding voor later. Zonder kapstok wordt zelfs de beste inhoud onvindbaar.
Mijn terugkerende thema’s zijn herkenbaar: drogredenen, biases, fallacies en de korte routes die mensen nemen als denken inspannend wordt. Heuristieken, vuistregels en kleine ‘wetmatigheden’ interesseren me. Het zijn bruikbare kapstokken om onderwerpen systematisch uit te lichten. Voor een neutraal en generiek overzicht is er Wikipedia. Ik wil een onderwerp laten leven en toetsbaar maken. Het moet een referentie kunnen worden waar je later iets aan hebt.
Vorige week zette ik zeven principes op een rij en werkte er elke dag eentje uit. Dat werkte omdat het de opdracht overzichtelijk genoeg maakte en er samenhang ontstond. Maar ik herken nog steeds de drang naar ‘compleetheid’: nog een overzicht, nog een lijst, nog wat context, zodat het af voelt. Dat kan nuttig zijn, maar een column is geen boek. Het biedt een concept en misschien wat ‘food for thought’.
Die spanning zie je ook bij onderwerpkeuze. Ik zou gerust een maand over Trump kunnen schrijven, niet omdat dat verheffend is, maar omdat het eindeloos materiaal biedt voor status, groepsdenken, rationalisaties en korte routes. Maar ik geloof niet dat iemand daarop zit te wachten. De vraag is of de selectie interessant genoeg is om een belofte in te lossen. Een lijn kiezen en vasthouden, zonder jezelf in te metselen, is een noodzakelijke keuze.
Die selectie geldt ook voor de manier waarop je schrijft. Na een week merkte ik drie dingen: stokpaardjes komen onmiddellijk boven, een blogstuk hoeft niet lang te zijn, en eindeloos schaven levert na een zeker moment vooral marginale winst op. In de juridische praktijk is perfectionisme soms een deugd, omdat het risico’s afdekt. In dit project kost het vooral tijd.
De ambitie moet dus anders: een thema met per stuk een uitwerking van een basisgedachte en in ieder geval één interessante extra invalshoek als toegevoegde waarde. En dan doorzetten.
Er is nog een valkuil: ergernissen. Ze zijn bruikbaar als startmotor, maar ze mogen niet ontaarden in rants. Als irritatie de brandstof is, moet de argumentatie het stuur zijn. Anders wordt het lawaai.
Het meest praktische resultaat tot nu toe is eenvoudig: elke dag een uitdaging die diezelfde dag af moet, maakt mij efficiënter. De deadline dwingt tot keuzes, en vooral tot het laten liggen van wat niet per se nog completer hoeft te zijn. Daarom kies ik komende week een zichtbare lijn: zes rechtsprincipes die voor iedereen handig zijn om te kennen. Niet omdat zo’n lijst het doel is, maar omdat een dergelijke reeks een heldere ingang biedt. Als het goed gaat, wordt het geen stapel, maar een praktische collectie met een duidelijke lijn.
Een lijn is gastvrijheid.
Geef een reactie