Vorige week besloot ik een week lang één duidelijke lijn aan te houden. Een lezer heeft houvast nodig. Zonder duidelijke contouren verdwijnt de aantrekkingskracht. Daarom koos ik één kernidee: zes stukjes over beginselen van het recht. (Het werden er zeven.) Sommige stukjes kregen een praktijkhaakje. Dat werkte.
Voortgang
Afgelopen week leerde ik strakker te structureren. Ik ben beter in staat om te accepteren dat ‘goed’ soms ‘goed genoeg’ is. Dat is buiten het bloggen ook praktisch. Maar dit is niet de vorm die ik zoek.
De reeks is nuttig. Het is het soort informatie dat ik zelf eerder tot mijn beschikking had willen hebben. Ondanks de praktijkhaakjes blijft het uitleg. Het is een mini-college. Dat is vlak. Ik zoek iets prikkelenders, iets uitdagenders. Dit blog is ook een persoonlijke zoektocht naar stijl.
Het risico van stelling nemen
De keuze waar ik eerder omheen liep is of ik een duidelijke positie wil innemen. Een opinie over actuele kwesties kan lezers wegjagen. Maar zonder positie ben ik inwisselbaar: dan lever ik samenvattingen, geen stukken. Wie niet oppervlakkig wil schrijven, moet accepteren dat een deel van de lezers afhaakt: niet iedereen heeft zin in een uitgesproken positie. Dat neem ik voor lief. Beter dat risico dan het alternatief: stukken die ‘netjes’ blijven, maar tam.
Één stelling per dag
Komende week ga ik terug naar de kern: één scherpe stelling die ik verdedig. Met één lijn erdoorheen, zodat de stukken samenhang krijgen. Mijn doel is: elke dag één stelling. Geen mijmering over een onderwerp, maar een stelling. Iets dat ik beweer. Dat je kunt betwisten. Vorm je eigen oordeel. Eens of oneens, allebei prima. De lijn voor de komende week is dus niet ‘meer informatie’, maar meer onderscheid.
Koerscorrectie
Een stukje is vermakelijk, leerzaam, prikkelend of motiverend, en soms vooral erkenning. Soms meerdere categorieën tegelijk. Mijn doelstelling blijft in de kern dezelfde: schrijven als destillatie. Het publiceren is de toets. Zodra iets publiek wordt, moet het kritiek kunnen doorstaan. Dat maakt me zorgvuldiger. Ik ben bereid om de discussie aan te gaan over wat ik vastleg en om van anderen te leren. Als we uiteindelijk concluderen dat we het oneens blijven, wil ik in ieder geval weten aan welke basisopvatting dat ligt. Dat is winst: het levert inzicht op.
Ik wil het verschil zichtbaar maken tussen indruk en argument en tussen retoriek en reden.
eM van de Weeromstuit